Best of
twenty-seventeen

December 31, 2017

Universum

Een terugblik op 2017. De start van 2018. Mijmerend, weemoedig en bezinnend. Overal zag en zie ik het voorbij komen. En ook ik doe er weer aan mee, terwijl ik eigenlijk op dit moment liever met mijn neus in de sneeuw lig om wakker te worden. Maar ook ik ontkom er niet aan om toch even stil te staan bij het afgelopen jaar. Want wat heb ik in 2017 veel gekregen. Zowel op privé als op werkgebied. Te veel om niet even dankbaar bij stil te staan en er is helaas toch geen sneeuw. Naast een vrouw vol hormonen en een klein minimensje à la Luther en Nienke kregen we ontzettend veel liefde van mensen om ons heen. Die liefde was zo groot en veel dat ik hoop dat ik het komende jaar precies hetzelfde kan geven aan mijn gezin en de mensen die op mijn pad komen. Dat is wel een uitdaging want laat ik dan een groot (sport) hart (ja echt, ik schijn een groot sporthart te hebben. En dat voelt goed om eens lekker hardop uit te spreken…) bezitten, datzelfde sporthart is soms verstopt als ik me laat opslokken door mijn eigen leventje. Dat mijn eigen leventje helemaal niet zo belangrijk en groots is als het soms voelt laat de liefde zien die ik ben tegengekomen in het kleine wonder wat ons is overkomen, de mensen om ons heen die zo meeleven en daarnaast ook alle bruidsparen die ik het afgelopen jaar mocht ontmoeten.

Ook van hen heb ik weer geleerd dat ik alles in mijn eigen leven heel belangrijk kan vinden, maar als dat alles wegvalt het enige wat er dan nog toe doet en overblijft; de liefde is.....

Dit heb ik vooral gezien bij een bruidspaar dat mij diep raakte met hun verhaal. Hen fotograferen was bijna een eer. Die dag op hun bruiloft gingen we samen naar het graf van hun dochtertje dat helaas maar kort mocht leven. Zo stond dit dappere stel die dag op hun bruiloft bij het graf van hun dochtertje samen herinneringen op te halen. Hele pijnlijke verdrietige herinneringen. Maar ik zag geen verslagenheid of wanhoop. Ik zag vooral heel veel liefde. Een liefde die zo sterk is dat ze samen in staat waren om te genieten van hun bruiloft.

Niet omdat ze wilden vergeten, maar vooral om te koesteren wat er nog is en ook om weer vooruit te kijken.....

Die dag waren er veel tranen van gemis maar vooral van geluk. Ze maakten hun bruiloft persoonlijk en lieten hun liefde in alles zien. Het was zelfs terug te voelen in de prachtige muziek van een zwerver die ze op straat waren tegengekomen en die ze spontaan gevraagd hadden om voor hen te spelen tijdens het ja woord.

Zij en deze zwerver lieten mij voelen wat echt belangrijk is als alles wegvalt en het enige wat overblijft liefde is…..

Liefde en hoop. Weemoedig terugblikken op wat er was. Maar vooral positief en vol hoop uitkijken naar wat komt. Hoe geweldig is het dat het verhaal van dit bruidspaar hier niet ophoudt. Ze mochten weer zwanger worden en met tranen in mijn ogen opende ik pas geleden het geboortekaartje van hun zoontje. Het kwam extra binnen door het prille leven dat groeit in Nienke. Het is allemaal niet zo vanzelfsprekend.

Herdenken...

Naast dit moedige stel heb ik nog zoveel andere mooie, bijzondere, lieve, warme bruidsparen mogen ontmoeten. Allemaal met hun eigen verhaal waarin zoveel momentjes van liefde te zien en te voelen waren. Dank jullie wel dat ik jullie verhaal mocht vastleggen. Dank jullie wel wat jullie mij hebben gegeven en wat ik van jullie heb geleerd. Het is me dit jaar niet gelukt om alle bruiloften te bloggen of nu te laten zien. Hierbij een korte samenvatting van een heleboel momenten van liefde samen.

Vooruit kijken....

Ik heb zin in 2018. Zin om vooruit te kijken. Zin in een kleine schreeuwende Hartog en zin in nieuwe verhalen, ontmoetingen en plannen uit te voeren. Naast bruiloften ga ik weer met veel plezier mentoring en workshops aanbieden. Ook wil ik me gaan focussen op het vastleggen van begrafenissen. Nadat ik een tijd geleden de begrafenis van een veel te jonge vriendin van mijn vrouw heb mogen fotograferen en nu ik samen met dit bruidspaar bij het graf van hun dochtertje stond voelde ik hoe ontzettend belangrijk en waardevol het is om het verhaal te vertellen van hen waarbij alles wegvalt en....

....alleen de Liefde nog overblijft…..
© Luther Hartog 2011-2018